Neden Ayrılamıyoruz?

"İnsanlar ne düşünecek?" "Biraz daha beklesem düzelir mi?" “Belki düzelir diye çocuk sahibi olduk ama her şey daha kötüye gitti” İlişkilere başlama ve ilişkileri sürdürme konusunda yaşadığımız sıkıntıların yanında, belki de bizi en çok zorlayan durumlardan birisi ayrılık kararı aşamasıdır. Ayrılmak için çok geçerli sebeplerimiz olsa dahi, kimi zaman kendimize bahaneler bulur ve ayrılık kararımızı bir türlü netleştiremeyiz. Mesela terapiye gidiyorsanız, o hafta ayrılma konusunda konuşulup bir karara varılacağını bildiğiniz halde terapiye gitmeyip, “çocuğum buna hazır değil pedagog eşliğinde mi söylesek” gibi davranışlar gösterebilirsiniz. [caption id="attachment_59211" align="alignleft" width="616"] Neden Ayrılamıyoruz?[/caption] Bu durumda karşınızdaki kişiye ve kendinize sunduğunuz bahaneler sonucunda hayatınıza yön veren bazı değişikliklerden kaçınarak yaşam kaliteniz düşmektedir. “Duygularımı kontrol edebiliyorum.” “Soğuk kanlı olabilirim.” “Bu aralar öfke patlamalarım var artık kavga etmemize çocuk bile engel değil.” Peki, ilişkide bu denli problem yaşıyorken “Sakinliğimi kullandığımda tolerans gösterebiliyorum ama beni zorluyor” diyorken neden ayrılamıyoruz? Mutsuz olduğumuz bir ilişkiyi bitirmek neden bizi endişelendirir? Ayrılma anksiyetesi, kişinin anne ya da bağlanma figüründen ayrılma durumunda veya ayrılma beklentisinde anksiyete yaşaması halidir. Bir çocukluk dönemi sorunu olarak kavramlaştırılmıştır. Ayrılma anksiyetesinin uzun sürmesi, şiddetli ve gelişimsel açıdan uygunsuz olması ya da işlevselliği bozması durumunda ayrılma anksiyetesi bozukluğu (AAB) tanısı konur (Amerikan Psikiyatri Birliği 1994). Geçmişte ayrılma anksiyetesi bozukluğunun çocukluk dönemi ve ergenlik ile sınırlı olduğu ve çocukluktaki ayrılma anksiyetesi bozukluğunun yetişkinlikteki panik bozukluğu için bir risk etkeni olduğu düşünülürdü. AAB tanısının yaşla sınırlanması iki soruyu beraberinde getirmektedir. Çocukluk AAB’si belirtileri yetişkinlik dönemine sarkabilir mi? Ayrılma anksiyetesi belirtileri yetişkinlikte de başlayabilir mi? Bu soruları araştıran Manicavasagar ve arkadaşları (1997; 2000) çocukluk AAB’sinin yetişkinliğe uzandığını saptamıştır. Başka araştırmalar da ayrılma anksiyetesinin yetişkinlikte görüldüğünü ve sanıldığından daha yaygın olduğunu göstermektedir (Ollendick ve ark, 1993; Fagiolini ve ark, 1998; Mayseless ve ark, 2000). Yetişkin ayrılma anksiyetesi bozukluğunun tahmini yaşam boyu görülme sıklığı yaklaşık %6.6'dır. Her ne kadar yetişkin ayrılma anksiyetesi bozukluğunun nedenleri kesin olarak bilinmese de etiyolojisine ve klinik görünümüne hem genetik hem de çevresel etkenlerin katkıda bulunduğu sanılmaktadır. Bu anksiyete, bireyin gelişim düzeyine göre beklenenden fazladır, bozukluk bir dönem için en az 4 hafta sürmelidir. 18 yaşından önce başlamalıdır. Bu bozukluğu olan bireyler her evden ya da bağlandıkları kişilerden ayrıldıklarında yineleyici bir biçimde aşırı sıkıntı ve kaygı yaşarlar. Bağlandıkları başlıca kişilerden ayrıldıklarında bu kişilerin nerede olduklarını bilmeye ve onlarla ilişki içinde olmaya (telefon ile görüşmeleri) gereksinim duyarlar. Eve dönme özlemi içindedirler ve sürekli yeniden birleşme düşleri kurarlar. Sağlıklı ayrılık için neler yapılabilir? Öncelikle farkındalığı arttırmak gerekir. Bu ilişkiyi sonlandırabilmek önemli bir nokta fakat sonlandıramayıp, “Eşime öfkelendiğimde kendime ya da duvara vuruyorum, çocuğuma bağırıyorum” diyorsanız tehlike sinyalleri çalıyor demektir. “Ayrılsak ne olur?” sorusunu kendinize sorup üzerinde düşünerek sunduğunuz bahaneleri gözden geçirebilirsiniz. İlişkiyi sonlandırmanın size nasıl bir hayat sunacağı üzerine düşünün. İlişkiye devam ettiğinizde ve ilişkiyi sonlandırdığınızda, birkaç yıl sonra kendinizi nerede ve nasıl bir hayat içerisinde gördüğünüzü hayal edebilir ve iki yaşam arasındaki farklılıkları değerlendirebilirsiniz. Belki de acısız bir ayrılık arıyoruzdur. İlişkinin bitmesi gerektiğinin farkında olup ayrılık sonrası düşülecek boşluk ve yalnızlığı görmezden gelme çabası sizi korkutuyordur. Bu acıyı yok saymak zor olabilir. Öyleyse yapılması gereken şeylerden biri de ayrılık sonrası hissedilecek acıyı kabullenip, sorumluluk almaktır.Neden Ayrılamıyoruz?,ayrılık,acı,bozukluk,anksiyete,ilişki,Neden Ayrılamıyoruz?,ayrılık,acı,bozukluk,anksiyete,ilişki,   Psikolog Yasemin ARASLI